Momento de facer balance

Pois si, penso que é un bo momento ou, cando menos, igual de bo que calquera outro. O ano pasado traballamos moi duro para lle dar forma ao primeiro volume da triloxía. Xa foi mediado Febreiro cando o texto e as ilustracións estiveron listas para metelas no prelo e que Sacauntos lle dera entidade física. Desde aí, e coa fame negra de facelo chegar a tódolos currunchos posibles, foi un non parar.

Non foron máis de cinco meses desde aquel 7 de Marzo no que fixemos a primeira presenta no Joana’s Place d’A Coruña e, sinceramente, parece que pasou media vida. Se botamos a vista atrás non é para menos xa que, ao tonto, logramos bater as escuras ás do noso corvo en moitos, moitos lugares:

-Joana’s Place (A Coruña)
-O Curral do Marqués (Taragoña)
-Livraría Suévia (A Coruña)
-A mediados de Abril aparecíamos na 5ª posición no Taboeiro do Libro Galego na sección de Narrativa
-Á lus do candil (Arteixo)
-Feira do Libro de Ferrol
-A finais de Abril acadábamos a 1ª posición no Taboeiro do Libro Galego na sección de Narrativa
-3º encontro da Nova Fantasía Galega na Feira do Libro de Compostela
-AAVV Atocha – Monte Alto (A Coruña)
-Feira do Libro de Lugo
-Libraría Carricanta (Betanzos)
-Libraría Cartabón (Vigo)
-Feira do Libro de Rianxo
-Outlet do Libro de Muxía
-Feira do Libro d’A Coruña

Como vedes, non está nada mal para pouco máis de cinco meses e, namentres, escrita a segunda parte (que xa está en revisión na editorial) e xa van case 100 páxinas da terceira e definitiva. Para o vindeiro mes comezaremos a currar no apartado gráfico do segundo volume que irá na mesma liña ca o primeiro: letra capital precedendo cada un dos capítulos (dez nesta ocasión máis unha sorpresa extra) e unha ilustración a páxina completa tamén para cada un deles.

Está claro, despois de tantos lugares diferentes, que houbos charlas mellores e peores, sitios cheos de xente e outros non tanto mais, o que si temos que agradecer, sempre contamos con alguén que se achegou a coñecer a Bran e a todos os personaxes que o acompañan nas súas Crónicas; sempre houbo quen preguntaba pola Señorita Curuxa ou polo Mestre Alquimista e tamén quen se declarou fan incondicional de Lord Daru ou os que gozaron da anárquica tolería dos trolls que atacaban a aldea de Landeiras.

Ás veces pregúntanme que como vai o libro, que se vendemos moito, que se está a funcionar… Se teño que ser sincero, non teño nin idea e supoño que a editorial tampouco (ou cando menos até que se faga a liquidación coa distribuidora) pero si que podo dicir que para min xa funcionou. Fíxoo no mesmo momento en que dous tolos confiaron en que esta historia merecía, cando menos, ser impresa e sacada ás librarías. E que dicir de todas e cada unha das persoas que están dentro deses locais e librarías que nos abriron as súas portas, sen eles tería sido inútil calquera tentativa de viaxe e promoción. Grazas a todos.

Mais a vida segue e hoxe mesmo imos falar da posibilidade de entrar no circuíto de charlas de este outono nas Bibliotecas Municipais d’A Coruña. E, por suposto, haberá que darlle á cachola para pensar que máis podemos facer durante este longo inverno que temos por diante antes de sacar o segundo libro… que aínda non somos famosos (nin tan sequera coñecidos) como para que nos veñan propor cousas a nós…

O latexar da fraga

O noso Alquimista non deixa de viaxar sobre a fina e borrosa liña que separa o ben do mal. Cada paso que da, cada acción, todo o que fai semella estar tan medido, tan calculado, que desde a primeira páxina desconfiamos abertamente de el e das súas intencións. Môrrigan leva o nome da deusa da guerra e da destrución mais o seu corazón está cheo do rumor da fraga, do cheiro da herba. É capaz de salvar aos nosos protagonistas de terribéis perigos e, no seguinte capítulo, considerar a posibilidade de sacrificalos para acadar a súa meta. Mais, ese é o seu escuro segredo, que misterio agocha na súa alma? cal é a súa meta?

O frío aceiro da mirada
que alumea, mais enmascara,
a vella face engurrada

Crebado o espírito,
fendida a esperanza,
do carballo durmido
no corazón da fraga.

O mal que o axexa na súa mente
que resiste, que se agocha
no recordo da perdida Nimue

Consumido o tempo,
esgotadas as forzas,
do corvo que lento
voa máis alá da porta

maldita de Annwn.

O suspiro da Curuxa

Branca semente do bosque
que voa na procura do seu ser.
Rota fervenza de bágoas
que non lle deixan ver
a feble luz da súa alma.

Bate as túas mudas ás e voa,
lonxe dos pecados, das mortes.
Suspira para encher o peito,
por tentar botar fóra
o ardente xemido

que te afoga.

O corazón da Mestre Carteira é unha enorme laxe que lle preme o peito, que afoga a súa alma na máis escura das miserias. A súa primeira aparición na historia de Bran é un rebumbio de nervios, présas e preocupacións banais. Ofrécenos unha imaxe mundana, cotiá, case insípida e tan só aderezada con pequenas doses de humor que nos leva a sentir mágoa por esa vella torpe. Mais, co transcorrer dos acontecementos, podemos apreciar unha metamorfose nos seus diálogos, no seu comportamento co resto de protagonistas da novela e, sumándose ao dramatismo do último arco argumental, chegamos a entrever parte do seu pasado e as súas verdadeiras intencións.

Nin que dicir ten que, para min, a Señorita Curuxa é un dos meus personaxes favoritos deste primeiro volume d’As Crónicas de Bran.